Ο Terrõne κι η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης

Ο Terrõne, ο Χρήστος Καλαϊτζόπουλος είναι ρομαντικός και δίνει σημασία στα απλά, αλλά ουσιώδη.

Terrõne..
Terrõne.

Μπορείς να πεις τι μουσική παίζετε με μία λέξη;

Crossover. Δηλαδή, reggae crossover. Μας αρέσουν τα νοήματα της reggae και μιλάμε στα τραγούδια μας για έναν κόσμο ιδανικά όμορφο. Σαν τεχνικής παραγωγής ήχου χρησιμοποιούμε διάφορα μέσα, δουλεύουμε αρκετά με τον υπολογιστή στο studio με την μπάντα. Γενικά, το concept είναι να φτιάχνεις μουσική, να φτιάχνεις τέχνη, να φτιάχνεις κάτι απ’ το μηδέν με ό,τι μέσα έχεις κάθε φορά, αλλά και με ό,τι διάθεση και χαρακτήρα επιλέγεις.

Επειδή υπάρχει πάρα πολύ η στροφή σε κάτι που δε δίνει ελπίδα, καμιά φορά επιλέγουμε να μιλήσουμε ανοιχτά πως υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος. Κάτι που όλοι ονειρεύονται. Κάτι πιο φωτεινό μέσα μας, που πρέπει να κάνουμε channeling, να υπηρετήσουμε κοντά ο ένας στον άλλον, κοντά στην αλήθεια μας. Σίγουρα υπάρχουν πολλά εμπόδια, για να γίνει κάτι τέτοιο. Πιστεύω πως είναι μια κατάσταση που όλοι θα την ήθελαν. Κι αυτοί, που δε θα την ήθελαν, έχουν κάποια συμφέροντα.

Τι εννοείς συμφέροντα;

Οικονομικά σίγουρα, ψυχολογικά..Πολλές φορές κοιτάνε να καταπιέσουνε τις μάζες, το σύνολο των ανθρώπων, δηλητηριάζοντάς τους με κάτι καινούργιο κάθε φορά, μ’ ένα νέο περιτύλιγμα, με μια νέα τροφή που δεν είναι πολύ σωστή για τον οργανισμό τους. Με μια νέα συνθήκη, που τους αποπροσανατολίζει απ’ τον “ανώτερο άνθρωπο”. Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτό..

Σ’ έχουν πει ρομαντικό μ’ αυτά που λες;

Ναι..αυτή είναι η “σημαία” με κάποιον τρόπο.

Πόσο καιρό το δουλεύετε;

Περίπου πέντε χρόνια από jam sessions με διάφορο κόσμο στο studio. Παλιότερα συμμετείχα σε άλλα συγκροτήματα και ήταν μια μεταβατική περίοδος. Εκεί γεννήθηκε η ιδέα περισσότερο. Η ιδέα μιας μουσικής πιο ελεύθερης, που μπορείς να φτιάξεις τον δικό σου γλωσσικό κώδικα, το δικό σου στυλ και ήχο, με πολύ πειραματισμό και αυτοσχεδιασμό και μία γυμνή παιδικότητα στον τρόπο που ανακαλύπτεις ξανά τα πράγματα. Ίσως σαν παιδάκι τα ‘χες μάθει λίγο αυταρχικά στο ωδείο. Πως δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός από αυτό, που έχει γραφτεί στην κλασσική μουσική. Πάντα, όμως, είναι λυτρωτικό το συναίσθημα της διαδικασίας κι έπειτα του αποτελέσματος. Είναι ένα πράγμα που έχει γίνει crafting από πολλά αυτιά, καρδιές κι εγκεφάλους και το φτιάχνει ο κόσμος, η παρέα, οι ιδέες, οι μελωδίες που παίζουν στο μυαλό σου στο λεωφορείο και δεν μπορείς να τις πεις σε κανέναν. Αλλά αυτό είναι το μαγικό. Είναι ένα tribute σε μια στιγμή και σ’ ένα νιώσιμο.

Πόσα χρόνια δουλεύεις εσύ σαν μουσικός;

Επαγγελματικά μετά τα 18 μου, όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο. Αλλά προβάρω και φτιάχνω μουσική απ’ τα 14, όταν είχαμε την πρώτη μας πάντα με τον αδερφό μου, τους Los Mujeros. Μετά είχαμε μια άλλη μπάντα που παίζαμε punk crossover, τους Lilliputian Carnival και ήμαστε πάντα δραστήριοι κι ανοιχτοί σε νέα ακούσματα κι ερεθίσματα.

Τι σ’ έχει κουράσει στα τόσα χρόνια συνεχόμενων live, γιατί είσαι αρκετά μες στο χρόνο on the road.

Ο μόνος καιρός που είναι δύσκολος “εσωτερικά”-παράξενο που το λέω-είναι ο χρόνος που θέλεις για αποσυμπίεση απ’ τις συναυλίες. Είσαι στο σημείο μηδέν και απλά σκέφτεσαι τι έγινε. Είναι σαν κάτι να υπήρξε και να ήταν εκεί πολύ δυνατά, αλλά εσύ βλέπεις τις σιωπές που αφήνει. Μπορείς με δουλειά μέσα σου να καλλιεργήσεις αυτόν το χρόνο και να πάρεις τις ανάσες, που θέλεις. Αυτό που πιστεύω δημιουργεί κατάθλιψη στους καλλιτέχνες, είναι ακριβώς αυτή η διαφορά θορύβου-σιωπής. Αλλά είναι πολύ ωραίο να δουλεύει ο καθένας μέσα του με σωστή διαίσθηση. Με μια διάθεση πως “ανθίζεις λουλούδια”. Κάθε μέρα ξυπνάς και ποτίζεις το λουλούδι σου. Όταν είσαι πειθαρχημένος και τακτικός σ’ αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να μη ζήσει το “λουλούδι” σου. Γενικά, είμαι πολύ ευγνώμων με τον τρόπο ζωής που μου δίνει το να παίζω και να περιοδεύω. Γιατί έχω γνωρίσει όλες τις φυλές ανθρώπων. Από punk στην Κρήτη μέχρι ταβερνιάρη στο Διδυμότειχο..έχω δει Έλληνες στη Σουηδία και μάλιστα Πτολεμαϊδιώτες, απ’ το μέρος απ’ όπου κατάγομαι με μόλις 40.000 ανθρώπους. Είναι  κάτι που δεν μπαίνει σε λόγια κι είναι ευλογημένος κάθε άνθρωπος που το ζει.

Καταθληπτικές τάσεις περνάς;

Ναι, εννοείται! Όλοι πέφτουμε κι όλοι έχουμε ανάγκη να αποδεχτούμε πως καμιά φορά γκριζάρει το τοπίο, αλλά πάντα πρέπει να να γυρίσουμε στη βάση της ύπαρξης. Δε λέω να είσαι συνεχώς χαρούμενος και δεν τρέχει τίποτα..Πρέπει να ισορροπείς μέσα σου και για να το κάνεις έχει τεράστια σημασία τι βάζεις μέσα σου. Και ψυχικά και διατροφικά και τις ανάσες που παίρνεις κι αν γυμνάζεσαι κλπ.

Εσύ τα τηρείς όλα αυτά;

Όταν είμαι εγκατεστημένος σ’ ένα μέρος, ναι. Θα φτιάχνω κάθε μέρα μια ωραία κατσαρόλα με λαχανικά και ρύζι, θα τρώω και θα μελετάω και θα είμαι ήρεμος. Όταν είσαι στο δρόμο, ξέρεις, τρως λίγο πιο διεκπεραιωτικά και πολλές φορές κακό φαγητό. Καλό θα ήταν να έχεις φρούτα μαζι σου, ο οργανισμός σου μπορεί να πέσει. Θέλει μεγάλη προσοχή. Βρίσκεις φυτά, που δεν είχες φανταστεί πόσο βοηθητικά είναι για τον οργανισμό, όπως η σπιρουλίνα, οι σπόροι chia. Χρειάζεται μαι επιστροφή στον κόσμο της φυτικής ζωής μας. Ακόμα μπορεί να καπνίσω καμιά φορά, αλλά προσπαθώ να μην το κάνω. Μπορεί να φάω κρέας, αλλά προσπαθώ να μην είναι η βασική μου διατροφή. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής σπρώχνει τον άνθρωπο σε μία καταναλωτική και ανθυγιεινή ζωή, την οποία αργότερα θα την εξαγοράσει σε φάρμακα. Δύο βιομηχανίες που τρέχει η μία για την άλλη. Πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό και να γίνουμε σοφοί και δυνατοί.

Όσον αφορά τους ρυθμούς του αστικού περιβάλλοντος, την επαφή με την τεχνολογία..Σ’ αυτά πώς βάζεις ένα stop, πώς τα περιορίζεις;

Έχουμε όλοι πλέον smartphones, iphones. Είναι καλό να αποσυνδέεσαι, να διαβάζεις το βιβλίο σου..Εδώ ευτυχώς έχουμε την παραλία της Θεσσαλονίκης, για μένα είναι το spot μου. Τη ζωή δεν την επιβάλλει ούτε το ρολόι ούτε να προλάβεις το λεωοφορείο ούτε η βοή του κόσμου. Είναι η ζωή στην οποία λέει το ηλιοβασίλεμα πότε τελειώνει η μέρα. Ξαναγεμίζουμε τις μπαταρίες μας στη φύση. Καλή η αστική ζωή, σου επιτρέπει να κάνεις πολλά πράγματα, αλλά είμαστε βιολογικά κάτι άλλο απ’ τις μηχανές. Αντί για microchip έχουμε κύτταρα που θέλουν να αναπνέουν σωστό αέρα, σωστά vibes. Να ξέρουμε όλοι τη δυναμική που έχουμε και να μην τη φιμώνουμε με χαζές συνήθειες.

Πες πως τα πράγματα δεν έρχονται τόσο καλά στο μέλλον και δεν μπορείς να ζεις απ’ την τέχνη σου, θα έκανες την έκπτωση να ασχοληθείς σαν μουσικός στη νύχτα, σε διαφορετικό είδος;

Το ‘χω κάνει αυτό. Έχω παίξει μέχρι και Γιάννη Πουλόπουλο με κάποιους φίλους κάποια Χριστούγεννα. Δε με πειράζει. Αρκεί το vibe να είναι σωστό και να μη νιώθω πως σιχαίνομαι αυτό που κάνω. Στο παρελθόν σε κάποιες καταστάσεις πήγα να το πάθω αυτό. Αλλά δε φταίει η μουσική, η οποία είναι κάτι πρωτόγονο κι ανώτερο, φταίνε οι άνθρωποι με τους οποίους δουλεύεις. Γι’ αυτό πατάς restart κι όλα είναι φρέσκα απ’ την αρχή. Και σου δείχνει αυτή η διαδικασία πόσο δυνατοί είμαστε μέσα μας και όταν κάνεις τα πράγματα που θέλει η ψυχή σου, η καρδιά σου βρίσκεις το δρόμο.

Για πες για τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους, τους Sound of the People.

Όλοι είναι πολύ αξιόλογα άτομα. Μ’ ενδιαφέρει να υπάρχει σεβασμός και αλληλοκατανόηση. Πάνω στη συζήτηση με ερωτήσεις φτάνουμε εκεί που θέλουμε κι όχι με διαταγές. Είναι όλοι φοβεροί μουσικοί, φίλοι μου απ’ το πανεπιστήμιο, φίλοι μου από άλλες μπάντες της Θεσσαλονίκης. Είμαστε ένα παρεάκι, μια κοινότητα. Ξέρουμε ο ένας τον άλλον, έχουμε περάσει και δύσκολα και όμορφα κι αποφασίσαμε να δουλέψουμε όλοι μαζί, για να το κάνουμε όσο πιο huge γίνεται.

Κι οι Locomondo;

Οι Locomondo είναι ένα αθηναϊκό παρεάκι, που στεγάζει πάρα πολύ κόσμο. Λέω πως είναι κοινωνικό πείραμα με το πόσο διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονται και το πώς αρθρώνεται η αρμονία σ’ αυτή την ομάδα. Νιώθω ευλογημένος να συνεργάζομαι μ’ αυτά τα άτομα. Έχουν γνώσεις πάνω στη μουσική, έχουν ταξιδέψει στην Τζαμάικα, έχουν γράψει δίσκο εκεί. Είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους..Βρίσκεις από vegan μέχρι πρώην trance party animals! Αυτό είναι το μαγικό με τη μουσική και τις ανθρώπινες σχέσεις. Όσο υπάρχει ποικιλομορφία τόσο πιο spicy γίνεται το αποτέλεσμα. Δεν πιστεύω πως-τουλάχιστον για τους Locomondo-υπάρχει αμφιβολία ως προς το εμπορικό επίπεδο. Έχουν δώσει δέκα hits κι ο κόσμος τα ξέρει και τα τραγουδάει απ’ έξω. Έχει απλωθεί με τέτοιο τρόπο, που είναι σχεδόν στον αυτόματο.

Πιστεύεις στις καθαρά DIY παραγωγές;

Εννοείται και πιστεύω και στις συνεργασίες των μουσικών. Σ’ αυτό που φτιάχνουμε, ένα community ανθρώπων, που δουλεύουμε όλοι μαζί, θέλουμε να φτιάξουμε δίσκους, να φτιάξουμε shows..που μπορεί να είναι λίγο εξωπραγματικά!

Κι αν δεν ήσουν ο Terrone, σ’ ένα παράλληλο σύμπαν ποιος θα ήθελες να ήσουν;

Ωωω..ο Snoop Dog. Όλη μου τη ζωή high στο LA! Πλάκα κάνω, είναι ωραίος, αλλά θα ‘θελα να ‘μουν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Γιατί είναι ένας άνθρωπος role model για τη γενιά μας. Έχει μια ευγένεια, που εμένα μου φέρνει δέος. Το ‘χει στήσει όλο απ’ το μηδέν μόνος του, με πολύ δύσκολες συνθήκες. Είναι ο καλύτερος “πολιτικός” αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα, αποδεικνύοντας στον κόσμο που σκέφτεται και φέρεται ακραία, πως ειναι ένα θέμα για να πας στο επόμενο level με τον εαυτό σου. Προπονούσε τα αδέρφια του, ώστε να γίνουν κι αυτοί απίστευτοι μπασκετμπολίστες. Πραγματικά, έχω τεράστια αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Ο Κώστας, ο τρίτος του αδερφός, πήγε στους Dallas Mavericks, ο πρώτος ο Θανάσης στον Παναθηναϊκό κι ο τέταρτος παίζει στο κολλεγιακό πρωτάθλημα με τεράστιες προοπτικές και σκληρή προπόνηση. Κάποιος θα το πει ένα ακόμα success story, αλλά δείχνουν στον κόσμο πώς θα ήταν τα πράγματα μέσα απ’ τα πιο απλά τους. Ο Αντετοκούνμπο παίρνει κανονικά το αστικό από Σεπόλια για κέντρο, ενώ μπορεί να έχει όποιο αμάξι θέλει. Ξέρει πως είναι πιο σημαντικό να φτιάξεις ένα community, παρά ένα γεμάτο πορτοφόλι και να είσαι δυστυχισμένος και μίζερος. Είναι πολύ παραπάνω να ανυψώσεις τον εαυτό σου και τους γύρω σου από τη δουλειά σου, παρά να πας σε reality, να πάρεις τα λεφτά και μετά να μη σε θυμάται κανείς γι’ αυτό που πρέσβευες. Δεν είναι ματαιόδοξο, δουλεύει σκληρά.

Βρείτε τον Terrõne στο Facebook και στο YouTube. Stay tuned!

 

Ετικέτες:

Trackback από το site σας.

Αφήστε ένα σχόλιο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι σε για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο.
Powered by