Συγχωρέθηκε το beauty industry κι ήμαστε εκεί

Όλους τους πήρε το ’16.

«Πάει τη χάσαμε κι ήταν τόσο νέα, ούτε εκατό χρονών» μ’ αυτά τα λόγια ο Διγενής Δασκαλάκης- Γιόντης σήμανε την έναρξη της τελετής, που έβαλε οριστικά την ταφόπλακα στο σάπιο σώμα της βιομηχανίας της μόδας.

Θρηνώντας τη με τον κωμικοτραγικό τρόπο, που της άξιζε μ ’ένα χειροποίητο μαύρο κασκόλ τυλιγμένο στα μαλλιά και συνοδεία του «άνοιξε πέτρα» την αποχαιρέτησε μια για πάντα στο AMOQA. «Και τώρα τι;» Μα τώρα ο καθένας θα ντύνεται όπως θέλει με βάση το προσωπικό του στυλ. Χωρίς δογματισμούς, χωρίς αστυνόμευση του σώματός του, ελεύθερος να επιλέξει και να εκφράσει το φύλο του όπως επιθυμεί. Γενηθήτω, λοιπόν, queer πασαρέλα!

Το AMOQA (Athens Museum of Queer Arts), ή αλλιώς η αίθουσα δεξιώσεων και ιερός ναός συγχρόνως, που λειτουργεί εδώ και μερικούς μήνες ως χώρος ριζοσπαστικής καλλιτεχνικής έκφρασης και συνεύρεσης της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας των Αθηνών, στέγασε την ιδέα του Διγενή για να ξεφορτωθούμε επιτέλους το πτώμα. Ποιο πτώμα θα μου πείτε; Μα την καθιερωμένη αισθητική, τις κυρίαρχες ετερόφυλες νόρμες που διαχωρίζουν ρούχα και σώματα σε αντρικά ή γυναικεία, τον περιορισμό του πειραματισμού και της φαντασίας στο άβατο της υψηλής ραπτικής. Ο εμπνευστής της βραδιάς, έχοντας τη συγχωρεμένη στο αίμα του, εδώ και αρκετό καιρό ασχολείται στα πλαίσια της ακτιβιστικής του δραστηριότητας με το πλέξιμο κασκόλ, που αναπαριστούν σημαίες διαφόρων σεξουαλικών προσανατολισμών και προτιμήσεων (ace, BDSM, polyamorous και φυσικά το ουράνιο τόξο).

Εξίσου δημοκρατική κι απελευθερωτική με το ίδιο το εγχείρημα ήταν και η επιλογή των μοντέλων. Καθημερινοί άνθρωποι, που αυτοπροσδιορίζονται ως queer, ως μη ανήκοντες δηλαδή στο στεγανό δίπολο των φύλων που μας αποδίδονται με τη γέννησή μας, συμμετείχαν την προηγούμενη μέρα σε ένα εργαστήρι γνωριμίας και δημιουργίας, όπου ο καθένας έφερνε ό,τι θεωρούσε πως τον εξέφραζε καλύτερα ως προσωπικότητα φτιάχνοντας εξαρχής τη δική του μοναδική εμφάνιση. Πολύτιμη αρωγός στην προσπάθεια ήταν η Μαριτάζια Κατσιμήγκου, που επιμελήθηκε το μακιγιάζ των συμμετεχόντων βοηθώντας τον καθένα να αναδείξει το προσωπικό του στυλ και να βγει σίγουρος για τον εαυτό του στην πασαρέλα.

Παρέλασαν από μπροστά μας με πράσινα και ροζ μαλλιά, goth μακιγιάζ, αξεσουάρ BDSM, σουτιέν θηλασμού απ’ όπου τα πλαστικά χεράκια μιας Barbie αποκαλύπτονταν αντί για τις θηλές

Μια πασαρέλα φτιαγμένη από χώμα και ροδοπέταλα, με το βασιλικό της και τα ρεσώ να σχηματίζουν ένα σταυρό διότι, για όποιον το ξέχασε, πενθούμε κιόλας και μάλιστα βαθιά. Τα μοντέλα, με τους παρευρισκόμενους να κρατάμε αναμμένα κεριά μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης, παρέλασαν από μπροστά μας με πράσινα και ροζ μαλλιά, goth μακιγιάζ, αξεσουάρ BDSM, σουτιέν θηλασμού απ’ όπου τα πλαστικά χεράκια μιας Barbie αποκαλύπτονταν αντί για τις θηλές κι ένα γλυκύτατο σκυλάκι που συνόδευε την ιδιοκτήτριά του. Παράλληλα με την πασαρέλα, ο Διγενής διάβαζε τον ορισμό της queer ταυτότητας όπως τον διατύπωσε με μολύβι και χαρτί ο κάθε συμμετέχων συμπληρώνοντας με λόγια ενδυνάμωσης την εμφάνισή του μπροστά μας. Αξιοσημείωτο, ήταν το γεγονός πως ακόμα και τα πιο ντροπαλά άτομα σα να μεταμορφωθήκαν: χαμογελούσαν και στήνονταν για φωτογραφίες γεμάτα αυτοπεποίθηση, λες και το είχαν ξανακάνει.

Θεός ‘σχωρέστην, εμείς καλά περάσαμε. Είδαμε ανθρώπους χαρούμενους και απελευθερωμένους χωρίς το βούρδουλα του καθωσπρεπισμού να παρουσιάζονται ενώπιον μας όπως ακριβώς τους γουστάρει, με τρέλα, κορδέλα και μπόλικη έμπνευση χωρίς να δεσμεύονται από κανένα περιορισμό και κανόνα.

Τους είδαμε με την ελπίδα ότι μια μέρα αυτή η ελευθερία δε θα περιορίζεται σε τοίχους και σε ασφαλείς χώρους όπως το AMOQA, αλλά θα κυκλοφορεί ανέμελη στους δρόμους χωρίς αγριεμένα βλέμματα, που θα την κρίνουν και οπλισμένα χέρια έτοιμα να της επιτεθούν για να τη σωφρονίσουν.

Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ πεθύμησα πικρό καφέ και κονιακάκι.

Α, και ζωή σε λόγου σας!

Είδαμε ανθρώπους χαρούμενους και απελευθερωμένους χωρίς το βούρδουλα του καθωσπρεπισμού να παρουσιάζονται ενώπιον μας όπως ακριβώς τους γουστάρει, με τρέλα, κορδέλα και μπόλικη έμπνευση.

Ετικέτες:

Τζέην Καλαμίτη

Η Τζέην Καλαμίτη γεννήθηκε στην Άγρια Δύση και μεγάλωσε σ’ ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι. Γιατρός δεν την ξεπέταξε μα μιας μαμής το χέρι. Από κοριτσάκι διακρίθηκε στο πέταγμα του λάσο, τη σκοποβολή και την κριτική θεάτρου, σε συνδυασμό με τα’ αλλά δύο. Συχνάζει στο σαλούν «Η γωνιά του πιστολέρο», ενώ όποτε ξεκλέβει χρόνο εκδράμει στα γραφικά «Τρία πέντε τουφέκια». Όνειρό της να στήσει μια ψησταριά για μερακλήδες και να χεστεί στο τάλιρο. ΥΓ. Αν δείτε το Λούκυ πείτε του ότι χαθήκαμε και να πάμε για καμιά μπίρα.
Powered by