Μια επαφή με τη σεξουαλικότητα, τον έρωτα, την ταυτότητα, τη βία.

Σε μια post-apocalyptic Αθήνα μια παρέα συναντιέται σ’ ένα συμπόσιο και συζητά για τον έρωτα.

Μοναξιά, χωρισμός, το ζήτημα του φύλου, σεξ και εξουσία αναμειγνύονται σε μια μεταμοντέρνα performance, που διεκτραγωδεί σατιρίζοντας το τι σημαίνει να είσαι ερωτευμένος, πληγωμένος και queer την εποχή του καπιταλιστικού ατομισμού.

Η «Ομοερωτική Ποίηση» ξεκίνησε ως μια σειρά δοκιμίων πάνω στη σεξουαλικότητα του συγγραφέα και σκηνοθέτη της παράστασης Θωμά Διάφα που επηρεασμένος από το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα έστησε το δικό του συμπόσιο, που διαδραματίζεται στην κατεστραμμένη πλέον πρωτεύουσα. Οι συμμετέχοντες, όλοι τους θύματα του έρωτα, ενσαρκώνουν λόγω τε και σώματι το πάθος. Καθισμένοι αρχικά γύρω από ένα τραπέζι τρώνε και πίνουν με μια πρωτόγονη μανία, ερωτοτροπούν βίαια και κυριαρχικά, οργιάζοντας ουσιαστικά μπροστά στα μάτια των θεατών αναδεικνύοντας και υπονομεύοντας την ίδια στιγμή το κείμενο και τη φωνή του συγγραφέα- συνδαιτυμόνα, που υπερασπίζεται τον πρωκτικό έρωτα σ’ έναν πανηγυρικό του ομοερωτισμού καθώς «αυτός μετατρέπει την ερωτική πράξη από ενστικτώδη σε συνειδητή και αυτό γιατί ακυρώνει την αναπαραγωγή».

Η έκρηξη του θρασύ νεαρού καλεσμένου θ’ αποτελέσει τη θρυαλλίδα για μια σειρά μικρότερων επεισοδίων, τα οποία διαδραματίζονται σε διαφορετικά σημεία του χώρου ταυτόχρονα με τους θεατές ελεύθερους να πηγαίνουν με το κρασί τους από το ένα σημείο στο άλλο σαν καλεσμένοι σε γιορτή που στρέφουν την προσοχή τους από πηγαδάκι σε πηγαδάκι.

Μια τρανς performer απαντά στις ερωτήσεις των άλλων συνδαιτυμόνων για τη ζωή και τα θέλω της. Τι θα συνέβαινε αν τα δύο βιολογικά φύλα έπαυαν ν’ αποτελούν ένα αυστηρό δίπολο; Αν ο καθένας μπορούσε να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του κατά το δοκούν χωρίς να χρειάζεται να χειρουργήσει τη διαφορετικότητά του, για να χωρέσει στο καλούπι; Παρακάτω ένας μοναχικός τύπος στα μπουζούκια «λατρεύει» ένα σκυλί της πίστας και κάνει τσαμπουκά. Άλλος αναρωτιέται ποιος ήταν πραγματικά ο εραστής, που τον άφησε καθώς αφηγείται το χωρισμό του μ’ όλη την οδύνη της εγκατάλειψης και την απόγνωση της επόμενης μέρας.

«Απαγόρευση της μοναχικότητας, τιμωρία ισόβιου καταναγκαστικού έρωτα στους αντιρρησίες.»

Η ετυμηγορία αμείλικτη: «Απαγόρευση της μοναχικότητας, τιμωρία ισόβιου καταναγκαστικού έρωτα στους αντιρρησίες.» Μια νένα παιδαγωγική του έρωτα: διδασκαλία της μονογαμίας στα μικρά παιδιά, ώστε να ζουν διά παντός με τον πρώτο τους έρωτα. Για να αποφύγουν τον πόνο. Συνομιλίες σε site γνωριμιών: μοναξιά και σεξουαλική ανάγκη. Μεθυσμένος χορός σε κλαμπ. Μαχαίρι και δίσκος κοπής: να κόψω το κρεμμύδι ή τις φλέβες μου; Ιδού η απορία.

Όταν η performance τελειώσει και τα θραύσματά της, οι ερμηνευτές, ενωθούν ξανά για να χαιρετήσουν το κοινό, σου μένει ένα μούδιασμα στην καρδιά και στην πλάτη. Σαν ανάμνηση ενός ή περισσότερων μικρών εμφραγμάτων, που έβλαψαν ανεπανόρθωτα τις αρτηρίες σου και μικρότερων καρδιακών επεισοδίων, που δεν έφτασαν ποτέ στα επείγοντα αφού σκεπάστηκαν όπως όπως με υπογλώσσια. Τα αναμμένα φώτα και τα ελαφρώς ξεφούσκωτα πια μπαλόνια κάτω στο πάτωμα σου θυμίζουν πως το πάρτι τελείωσε αφήνοντας σε απροστάτευτο να αναμετρηθείς με τη μοναξιά και τις σκέψεις σου. Θεέ μου, γιατί είμαστε τόσο γυμνοί και απροστάτευτοι μπροστά σε κείνους που αγαπάμε;

Θεέ μου, γιατί είμαστε τόσο γυμνοί και απροστάτευτοι μπροστά σε κείνους που αγαπάμε;

*Photos by Nuno Cassola

More info:

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.30. Θέατρο «Προσωρινό», Δεινοκράτους 103, Κολωνάκι (Σταθμός Μετρό: Μέγαρο Μουσικής)
Είσοδος: 10 ευρώ (με κρασί). Απαραίτητη κράτηση θέσης: 6906185155

Συντελεστές:

  • Σκηνοθεσία-Κείμενα: Θωμάς Διάφας
  • Μουσική Σύνθεση: Νικόλας Κιόσης
  • Επιμέλεια Κίνησης: Μυρτώ Κοντονή.
  • Εικαστική Επιμέλεια: Θοδωρής Τράμπας.
  • Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύη – Δέσποινα Μωϋσιάδου.
  • Φωτογραφίες-Videos: Μαργαρίτα Αμόροβα – Σμαράγδα Νιτσοπούλου.
  • Επεξεργασία Αφίσας: Μαρίλεια Γάβρη.
  • Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Γιώργος Κατσώνης.

Παίζουν:

  • Χάρης Αποστολάκος
  • Κύνθια Βουκουβαλίδου
  • Μυρτώ Κοντονή
  • Βίκυ Μαστρογιάννη
  • Εύη – Δέσποινα Μωϋσιάδου
  • Βαλεντίνος Τσίλογλου
  • Δέσποινα Χατζηπαυλίδου

Ετικέτες:

Τζέην Καλαμίτη

Η Τζέην Καλαμίτη γεννήθηκε στην Άγρια Δύση και μεγάλωσε σ’ ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι. Γιατρός δεν την ξεπέταξε μα μιας μαμής το χέρι. Από κοριτσάκι διακρίθηκε στο πέταγμα του λάσο, τη σκοποβολή και την κριτική θεάτρου, σε συνδυασμό με τα’ αλλά δύο. Συχνάζει στο σαλούν «Η γωνιά του πιστολέρο», ενώ όποτε ξεκλέβει χρόνο εκδράμει στα γραφικά «Τρία πέντε τουφέκια». Όνειρό της να στήσει μια ψησταριά για μερακλήδες και να χεστεί στο τάλιρο. ΥΓ. Αν δείτε το Λούκυ πείτε του ότι χαθήκαμε και να πάμε για καμιά μπίρα.
Powered by