Μια βόλτα στον Ελαιώνα με την Κορίνα Λεγάκη και το «Μωσαϊκό» της.

Καινούργια δουλειά, «Μωσαϊκό», οπότε μίλα μας λίγο γι’ αυτό..

Το “Mosaic” είναι δίσκος, που περιέχει τραγούδια απ’ το πρόσφατο και παλαιότερο παρελθόν της ελληνικής μουσικής, καθώς και κάποια απ’ το διεθνές ρεπερτόριο. Κοινό χαρακτηριστικό τους το ότι δεν υπήρξαν αδιαμφισβήτητα «σουξέ», αλλά παραμένουν (μισοκρυμμένα ή κρυμμένα εντελώς) εξαιρετικά δείγματα γραφής σημαντικών δημιουργών.

Επειδή το Ελληνικό Τραγούδι είναι μια συναρπαστική διαδρομή σημαντικών προσωπικοτήτων, που έχουν καταθέσει με τη δουλειά τους και το ταλέντο τους πολλά περισσότερα αριστουργήματα από εκείνα τα «γνωστά» και «δημοφιλή», που εμείς πιστεύουμε πως τους χαρακτηρίζουν. Μαζί με τον παραγωγό κι ενορχηστρωτή του δίσκου Γιώργο Ανδρέου, επιλέξαμε κάποια απ’ αυτά τα δημιουργήματα, έχοντας αποφασίσει πως θα σεβαστούμε την ουσία τους, επιχειρώντας παράλληλα ν’ αναδείξουμε (με την ενορχήστρωση και την ερμηνεία) την διαχρονικότητά τους.

*Το “Mosaic” κυκλοφορεί από τη «Μικρή Άρκτο» και τα έργα, που κοσμούν τον δίσκο είναι ψηφιδωτά της εικαστικού Δάφνης Αγγελίδου.

Γιατί “Mosaic” και γιατί φυσικό προϊόν με διασκευές αυτή τη δεδομένη στιγμή;

Παρόλο που το cd βρίσκεται στη δύση του, παραμένει, ως φυσικό προϊόν, ένα εργαλείο δημοσιοποίησης και κατάθεσης της δουλειάς μας. Και αυτό έχει περισσότερη αξία σε δίσκους όπως το “Mosaic”, που διεκδικούν ένα χαρακτήρα «συλλεκτικού» προϊόντος. Και αυτό επειδή δεν είναι ένας συνηθισμένος δίσκος διασκευών.

Αξιοσημείωτο (κι αξιοπερίεργο) το ότι η μισή σου καταγωγή είναι απ’ Σουηδία. Πώς σου φαίνεται η μετάβαση στην Αθήνα;

Αξιοπερίεργο γιατί; Δεν είμαι το πρώτο και δεν θα είμαι το τελευταίο παιδί γάμων ανάμεσα σ’ ανθρώπους διαφορετικής εθνικότητας, που αγαπήθηκαν. Αξιοσημείωτο ίσως-επειδή για μένα υπήρξε πάντα αυτονόητη η χρήση δύο γλωσσών συγχρόνως, μιας μητρικής (απ’ τη Σουηδέζα μάνα μου) και μιας.. πατρικής. Ο ερχομός μου στην Αθήνα ακολουθεί το μοντέλο ανάδειξης της δουλειάς ενός καλλιτέχνη και δυστυχώς δεν είμαι η πρώτη, που το επιλέγω. Λέω “δυστυχώς”, επειδή θα ήταν ευχής έργον να υπήρχε ισότιμη πολιτιστική ανάπτυξη και σε διάφορες πόλεις της ελληνικής περιφέρειας. Αυτό όμως, για λόγους που θέλουν πολύ συζήτηση, δεν συμβαίνει κι έτσι όλοι οι καλλιτέχνες της περιφέρειας, όταν αισθανθούμε πως έχουμε κάτι να πούμε, συναντιόμαστε στην πρωτεύουσα.

Ποιος έκανε την επιλογή των κομματιών; Και θα ‘θελα να σταθούμε στο «Αν ακούς» και στις «Νταλίκες». Συγκεκριμένα το δεύτερο είναι ένα κομμάτι δύσκολο-κατ’ εμέ-να κυκλοφορήσει με μια γυναικεία φωνή. Υπήρχαν κάποια που να έμειναν απ’έξω;

Η επιλογή έγινε από εμένα σε συνεργασία με τον Γιώργο Ανδρέου. Διαλέξαμε (από όλη αυτή την σπουδαία ομάδα εξαιρετικών τραγουδιών, που δεν έφτασαν στο πλήρες φως) εκείνα που είχαν χαρακτεί στη μνήμη μας, που μας είχαν γεννήσει, από την πρώτη φορά που τα είχαμε ακούσει, την ανάγκη να τα «ψηλαφίσουμε». Το «Αν ακούς» (πρώτη εκτέλεση με την φωνή του Χρήστου Θηβαίου, διασκευή των Ocassional Dream, ελληνικοί στίχοι Φωτεινής Λαμπρίδη) είναι έτσι κι αλλιώς ένα σουηδικό παραδοσιακό τραγούδι, το οποίο έχω στα αυτιά μου από παιδί. Γι’ αυτό στη δική μας προσέγγιση επέλεξα να παρεμβάλλω στην ελληνική εκδοχή αυτούσιο το σουηδικό τραγούδι. Έτσι συναντήθηκαν στο ίδιο τραγούδι οι γλώσσες μου, οι αγάπες μου και οι μνήμες μου.

Το διαλέξαμε για την εξαιρετική του μουσική σκηνοθεσία και τα ανεπανάληπτα λόγια του Μ. Ρασούλη «δυο γενιές χαμένες πίσω δυστυχώς, κι η Αθήνα μια μητρόπολη του νότου», που επιβεβαιώνονται σήμερα με δραματικό τρόπο.

Οι «Νταλίκες» («Με τα φώτα νυσταγμένα» – Μ.Ρασούλης/Χρ. Νικολόπουλος) είναι το μόνο τραγούδι στο “Mosaic” που μπορεί να θεωρηθεί-εκτός από πολύ σημαντικό δημιούργημα-και «σουξέ». Εμείς το διαλέξαμε για την εξαιρετική του μουσική σκηνοθεσία και τα ανεπανάληπτα λόγια του Μ. Ρασούλη «δυο γενιές χαμένες πίσω δυστυχώς, κι η Αθήνα μια μητρόπολη του νότου», που επιβεβαιώνονται σήμερα με δραματικό τρόπο.

Ο Γ. Ανδρέου στην ενορχηστρωτική του προσέγγιση σκηνοθετεί μια συνάντηση ανάμεσα στον Ντόπιο (με εκφραστή του το μπουζούκι) και τον Ξένο (με δικό του εκφραστή το ντουντούκ, ένα παραδοσιακό όργανο). Συναντιούνται στην Ομόνοια του Ρασούλη, στο πεδίο συνάντησης της Ανάγκης, του Αισθήματος και των Παθών. Και γίνονται αδέλφια.

Υπάρχει κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του που αξίζει να βγει προς τα έξω;

Θυμάμαι πως κατά την ηχογράφηση του τραγουδιού «Το γκαρσόνι» των Γ. Οικονομίδη και Μ. Χιώτη, ο Γιώργος Ανδρέου έδωσε οδηγία κι «εντολή» στο Μανώλη Καραντίνη να παίξει στην αρχή του τραγουδιού «σαν Ζαμπέτας» (με ακουστικό μπουζούκι) και στην συνέχεια «σαν Χιώτης» (με ηλεκτρικό μπουζούκι), σκηνοθετώντας έτσι μια φανταστική συνάντηση δύο γιγάντων δεξιοτεχνών και δύο τρόπων εκτέλεσης του αγαπημένου μας μουσικού οργάνου, του μπουζουκιού.

O Γ. Ανδρέου έδωσε οδηγία κι «εντολή» στο Μ. Καραντίνη να παίξει στην αρχή του τραγουδιού «σαν Ζαμπέτας» (με ακουστικό μπουζούκι) και στην συνέχεια «σαν Χιώτης»..

Κορίνα, δεν είναι όμως η πρώτη σου δουλειά..

Έχω άλλους τρεις προσωπικούς δίσκους οι οποίοι είναι οι «Χορός με τη βροχή» (‘10),«Ταγκό για τρεις» (‘12) και «Kymatographos» (‘14). Στον πρώτο μου δίσκο κυριαρχεί η χαρά της πρώτης εμπειρίας στο στούντιο και στην έκδοση ενός υλικού που ερμηνεύω. Την καλλιτεχνική επιμέλεια καθώς και τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου είναι του συγκροτήματος Αρμός. Στο δεύτερο δίσκο είναι μεγάλη η συγκίνησή μου επειδή ερμηνεύω ποιήματα του σπουδαίου Μιχάλη Γκανά καθώς και ποιήματα μυθικών προσώπων της ελληνικής λογοτεχνίας όπως ο Κ. Γ. Καρυωτάκης και η Μ. Πολύδούρη. Η μουσική του Δημήτρη Μαραμή μου προσφέρει την δημιουργική αφορμή γι’ αυτό. Ο τρίτος δίσκος είναι κυρίως δικό μου «παιδί», σε ενορχηστρωτική συνεργασία με τον Παναγιώτη Μάργαρη και το Γιώργο Κατσάνο. Περιέχει τραγούδια απ’ τον κινηματογράφο, ελληνικό και διεθνή, πολύ γνωστά κι αγαπημένα.

Εμείς ηχογραφήσαμε το “Mosaic” με μεράκι κι αγάπη. Το στέλνουμε «εκεί έξω» με εμπιστοσύνη. Τίποτα δεν χάνεται, αν αληθινά αξίζει.

Υπάρχουν κάποια κλισέ κάθε φορά, που βγαίνει ένας δίσκος πιο «έντεχνος». Το “Mosaic” τα φέρει και σε τι διαφέρει από άλλες, παρόμοιες δουλειές; Αξίζει να μη χαθεί σε ράφια δισκοπωλείων και στον κόσμο της υπέρογκης πληροφορίας;

Εμείς ηχογραφήσαμε το “Mosaic” με μεράκι κι αγάπη. Το στέλνουμε «εκεί έξω» με εμπιστοσύνη. Τίποτα δεν χάνεται, αν αληθινά αξίζει.

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον; Θα ήθελες να δοκιμαστείς σε κάτι που δεν έχεις ξανακάνει;

Με ενδιαφέρει πολύ η σύνδεση τραγουδιού και θεατρικής στάσης. Όσο για τον επόμενό μου δίσκο είναι βέβαιο πως θα περιέχει πρωτότυπο και αδημοσίευτο υλικό.

Ετικέτες:

Πάστα Φλώρα

Η κυρία Δ., aka Πάστα Φλώρα, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο γραφικό Κατσιπόδι, λίγο έξω από την πρωτεύουσα. Με περιουσιακά στοιχεία το τρίγωνο των Βερμούδων- Ηλεία, Πόλη, Κορωπί- αποφάσισε από νωρίς πως ήθελε να γίνει ο νέος Ψινάκης και ξεχύθηκε προς αναζήτηση ταλέντων, αλλά κάτι στράβωσε στην πορεία και κατέληξε να διευθύνει (εδώ γελάνε) κάτι σα site για τον πολιτισμό. Πιστεύει στα ζώδια, στο Θεό και στα φαντάσματα, δηλώνει Πάνθηρας με αδυναμία στον ΠΑΟΚ, αγαπάει τη μάνα της, τους φίλους της και τα ζώα. Απωθημένο της ο άγνωστος φλώρος, το καλό παιδί με το τζελ στη χωρίστρα που θα την πηγαίνει στο γήπεδο και θα της παραχωρεί ιπποτικά το διπλόπιτο με γύρο απ’όλα χωρίς αυτό να είναι αμοιβαίο.
Powered by