Η Ιωάννα Λέκκα και τα κοινά της με την Ερατώ.

Η Ιωάννα είναι η Ερατώ στο “Η αγάπη άργησε μια μέρα” της Λιλής Ζωγράφου, που μπορείτε να δείτε στο Θέατρο ΑΡΓΩ μέχρι και τέλος Νοέμβρη σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι. Εμείς τη βρήκαμε ένα αγχωμένο ΣΚ στη Θεσσαλονίκη και τη γνωρίσαμε λίγο καλύτερα.

Αγχώνεσαι Ιωάννα;

Αγχώνομαι αρκετά. Γενικώς είμαι αγχώδης, αλλά κάποιες φορές νιώθω πως και να με ταρακουνήσει κάποιος δε θα αντιδράσω.
Σα να έχει τερματίσει η πίστα! Αλλά δεν παθαίνω κρίσεις πανικού.

Έχεις πάθει ποτέ σεντόνι, blank page;

Έχω πάθει on stage κι έχω κάνει παύση. Κάνω πως κοιτάζω γύρω μου κι είναι σα να χτίζω μια δραματική σκηνή, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι να πω. Ευτυχώς το κοινό δεν το καταλαβαίνει.

Stage fright?

Προσπαθώ να το διαχειριστώ, προσπαθώ να έρχομαι σε επαφή με τον εαυτό μου και μετά από ενάμιση χρόνο ψυχοθεραπείας κάπως το καταφέρνω. Διατηρώ την ψυχραιμία μου. Αν δεν το ζήσω εγώ εκείνη τη στιγμή πάνω στη σκηνή δε θα το ζήσεις εσύ που ‘σαι κάτω στο κοινό. Έτσι δεν είναι;

Διαβάζω το έργο και βλέπω ένα σκοτάδι που έβλεπα κι εγώ σαν Ιωάννα

Για πες μας λίγο για την Ερατώ..Έχεις σημεία ταύτισης με το δεκαπεντάχρονο κορίτσι που υποδύεσαι;
Στην παράσταση βρισκόμαστε στην Κρήτη. Κι εγώ έχω μεγαλώσει σ’ επαρχία. Έχω κοινά με το κορίτσι αυτό, με την Ερατώ.
Διαβάζω το έργο και βλέπω ένα σκοτάδι που έβλεπα κι εγώ σαν Ιωάννα. Σκοτείνιαζε νωρίς, όλα κλειστά, δεν είχαμε πού να πάμε, μαζευόμαστε νωρίς στο σπίτι. Άμα ντυνόσουν λίγο περίεργα σχολιαζόσουν απ’ όλους, δεν υπήρχε καμία ελευθερία. Αυτά αν τα πεις σε κόσμο που ζει εκεί-και τότε και τώρα-θα σου πει “Μα τι λες! Εδώ αγαπιόμαστε όλοι μεταξύ μας”.

Όμως βαθιά ένα παιδί στα 15 του, όπως η Ερατώ κι εγώ στην ηλικία της, αυτό εισπράτει, αυτό αντιλαμβάνεται. Όλοι λένε μες στο σπίτι πως είναι διαφορετική, ένα ξεχωριστό παιδί, αυτή που γεννά την επιθυμία. Αυτό δεν μπορεί να το εκμεταλλευτεί εκεί που βρίσκεται. Θα κακοχαρακτηριστεί. Θα ‘θελα να ευχαριστήσω τον Ένκε Φεζολλάρι, τον σκηνοθέτη μου, που με επέλεξε και μου έκανε την τιμή, γιατί είναι ένας πολύ ωραίος ρόλος και πολύ διαφορετικός απ’ ό,τι έχω κάνει μέχρι στιγμής. Έχει ένα λόγο δυνατό. Μιλάει και για το τότε και για το τώρα!

Αν η Ερατώ ήταν στο 2018 τι διαφορετικό θα είχε;

Θα έφευγε. Νωρίς. Όπως έφυγα κι εγώ στα 18 μου. Εκείνη δεν μπορούσε να φύγει, γιατί υπήρχε η ευθύνη του τι θα γίνει, πού θα πάει, τι θα γίνει η οικογένειά της, η μαμά της, οι αδερφές της. Η οικογένεια τότε ήταν πολύ ενωμένη, αν έφευγε ένας σήμαινε ότι σκόρπιζαν.

Εσύ θυμάσαι για το σκηνικό του Αρσακείου, όπου καθηγητής πρότεινε το “Η αγάπη άργησε μια μέρα” σε μαθητές του και είχε ως αποτέλεσμα καταγγελίες γονέων εναντίον του λόγω του ακατάλληλου περιεχομένου του βιβλίου;

Δε γνώριζα γι’ αυτό το σκηνικό. Με θυμώνει πολύ και με στεναχωρεί που το ακούω. Οτιδήποτε αναφέρει αυτό το έρφο υπάρχει και σήμερα. Είναι πραγματικότητα. Όλα υπάρχουν τριγύρω μας στο σήμερα. Φασισμός. Περιθώριο στα παιδιά με αυτισμό. Bullying. Ανελευθερία. Το να γνωρίζουμε ανθρώπους και να μένουμε μαζί τους μόνο και μόνο για να πετύχουμε κάτι, για το συμφέρον μας. Βιασμός, κακοποίηση. Το έργο μιλάει για όλα αυτά έντονα.

Υπάρχει η Πηνελόπη, το “τέρας”, ένα παιδί που χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Υπάρχει ο έρωτας, που φέρνει μια εγκυμοσύνη σε μικρή ηλικία. Υπάρχει η βία. Η Ερατώ για να φύγει απ’ το σπίτι και να μη ζει πια με τη δεσποτική αδερφή της αναγκάζεται να παντρευτεί κάποιον που τη βίαζε, την κακοποιούσε. Όλα αυτά υπάρχουν ακριβώς γύρω μας σήμερα. Κι εμείς είμαστε ήρεμοι απέναντι τους. Ήρεμοι, συνηθισμένοι.

 

Ο κόσμος περιμένει από τους καλλιτέχνες μια τοποθέτηση στα πολιτικά ζητήματα και στα περιστατικά βίας;

Επειδή θα τοποθετηθεί ένας καλλιτέχνης δε σημαίνει τίποτα, αν δεν ακολουθήσει ο κόσμος. Πρέπει να έχουν δημόσιο λόγο και χρειάζεται κιόλας. Πιστεύω πως ένας άνθρωπος που έχει μεγάλη απήχηση και επηρεάζει κόσμο πρέπει να μιλάει, αν είναι να ξυπνήσει κάποιος. Μπορεί να έχει μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα από το να ακουστεί κάποιος δημοσιογράφος, για παράδειγμα.

Πηγαίνεις σε μια οντισιόν κι εκτός από το κομμάτι που έχεις ετοιμάσει σε ρωτάνε πράγματα για εσένα. Είσαι πάντα ο εαυτός σου ή καταλαβαίνεις τι θα ‘θελαν να δουν από εσένα και πλασάρεις κάτι ανάλογο;

Μικρότερη το έκανα αυτό. Με πλάσαρα διαφορετικά. Προσπαθούσα να υιοθετήσω ένα στυλ πιο κοντά στον ρόλο. Τώρα είμαι στεγνά ο εαυτός σου. Μεγαλώντας λέω “Αυτή είμαι”. Ο καθένας κάπως το έχει ήδη στο μυαλό του το άτομο, που του κάνει για τον κάθε ρόλο. Εγώ πάω πλέον με την πρόταση να το χτίσουμε μαζί και πως είμαι διατεθειμένη να το δουλέψω και να το φτάσω κάπου έξω απ’ τα νερά μου. Είμαι ανοιχτή.

Έχεις κάνει παιδικό. Έχεις κάνει musical. Έχεις κάνει αρχαίο δράμα. Τι δεν έχεις κάνει και θα ‘θελες πολύ;

Περισσότερο musical σίγουρα! Εκτός θεάτρου..κινηματογράφο δεν έχω αγγίξει και θα ήθελα με τρέλα.  Και μικρού μήκους..κάτι στην κάμερα. Έχω κάνει μόνο θέατρο.

Δηλαδή δε θα σε φανταζόσουν σαν σταρ της τηλεόρασης;

Δεν ξέρω..Δεν το έχω δοκιμάσει. Μπορεί. Αν έκανα κάτι που μου άρεσε και παθιαζόμουν, γιατί όχι;

Το τραγούδι θα το ακολουθούσες μεμονωμένα;

Αναλόγως σε τι φάση θα ήμουν στη ζωή μου. Πάντα υπάρχει η ερμηνεία μου σε ό,τι κάνω, όπως και να ‘χει. Δεν θα κάνω για πάντα μόνο θέατρο. Θέλω να τραγουδάω. Εγώ έχω κάνει κάποια πράγματα, όπως ξέρεις, που είναι αρκετά περίεργα μεταξύ τους. Από τραγούδι, musical, chorus, παιδικό θέατρο..Τραγουδούσα, έπαιζα, χόρευα. Αυτό το λατρεύω κι αν γινόταν σωστά στην Ελλάδα θα ήθελα να είμαι πρωταγωνίστρια. Θα ήθελα να είμαι η Mary Poppins! Πάρα πολύ! Δυστυχώς, δεν ξέρουμε να το κάνουμε.

Έτσι, όμως, δε θα έπρεπε να είναι ένας ηθοποιός για να θεωρείται άρτιος; Να παίζει, να τραγουδά σωστά, να χορεύει;

Δε συμφωνώ απόλυτα σ’ αυτό. Ας πούμε η Meryl Streep δεν τραγουδάει σωστά, αλλά το κάνει έτσι που λες αμέσως “Πωωω..τι φωνάρα είναι αυτή”. Ενώ στονάρει. Σημασία έχει ο ηθοποιός να τραγουδάει με τον δικό του τρόπο. Και πάνω απ’ όλα να νιώθει ελεύθερος μέσα σ’ αυτό. Το  βλέπω και στον εαυτό μου. Αν δε νιώθω άνετα, αν είμαι κομπλαρισμένη, βγαίνει και στο κορμί μου.

Αν δεν ήσουν η Ιωάννα ποια θα ήθελες να ήσουν; Πολύ cliché, αλλά θα θέλω να μάθω αν είναι κάτι σε fictional characher..

Όχι, όχι. Θα ήθελα να ήμουν η Edith Piaf. Κι η Μαρία Callas. Με ελκύει το δράμα, είμαι drama queen. Αλλά θα ήθελα να είμαι και η Lady Gaga. Δε με χαρακτηρίζει σαν περσόνα, αλλά μ’ αρέσει που είναι ακομπλεξάριστη, είναι θεά! Προσπαθώ να μην είμαι κι εγώ, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το πετύχεις, επειδή εκτίθεσαι. Βγαίνουν όλα τα κόμπλεξ!

Θεωρείς πως δεν μπορείς να είσαι έτσι γιατί ζεις στην Ελλάδα; Αν ήσουν πιο κεντρικά στην Ευρώπη ή στην Αμερική θα ένιωθες λιγότερα κόμπλεξ;

Σίγουρα παίζει ρόλο αυτό. Σίγουρα!

Θα ήθελα να ήμουν η Edith Piaf. Κι η Μαρία Callas. Με ελκύει το δράμα, είμαι drama queen. Αλλά θα ήθελα να είμαι και η Lady Gaga.

Θα έφευγες έξω;

Ναι. Πολύ εύκολα! Παρίσι. Με τον φίλο μου τον Οδυσσέα. Θα ήθελα να ξεκινήσω απ’ την αρχή, να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου, να κάνω κάτι καινούργιο. Βγαίνω συνέχεια απ’ το comfort zone μου ούτως ή άλλως!

 

______________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

Την Ιωάννα μπορείτε να την απολαύσετε στο Θέατρο ΑΡΓΩ ως Ερατώ του “Η αγάπη άργησε μια μέρα” κάθε Τετάρτη με Κυριακή.

Ετικέτες:

Trackback από το site σας.

Αφήστε ένα σχόλιο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι σε για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο.
Powered by