Πριν επαναστατήσεις δες αυτή την παράσταση

ή αλλιώς «Επαναστατικές Μέθοδοι Για Τον Καθαρισμό Της Πισίνας σας». 

Με ενοχλούν πολλά, μα περισσότερο από αλλά η ψευτοκουλτούρα και η βεβιασμένη τέχνη, σαν αυτή του Μαρκορά, που πληρώνει η Ντενη για να δικαιολογηθούν τα λεφτά στα εξωτερικά και στις σπουδές. Η Ελλάδα μας βρίθει τέτοιων ταλέντων που όπως τα κορίτσια του next top model, νιώθουν αδικημένα, επι μονίμου βάσεως. Όλοι οι ατάλαντοι αδικημένοι νιώθουμε.

Έλα όμως που στην Ελλάδα κάνουμε ακόμα τέχνη. Διότι οι «Επαναστατικές Μέθοδοι, για τον καθαρισμό της πισίνας σας» είναι τέχνη. Αυτό που οι συντελεστές μας σέρβιραν ήταν ένα υπέροχο κομμάτι παστίτσιο, ελαφρώς γκουρμέ, που στο τέλος σου πέφτει βαρύ. Τα ωραία πράγματα αργείς να τα χωνέψεις. Γιατί μας έπεσε βαριά η «επανάσταση»; Γιατί όσα ακούσαμε, είδαμε και σχεδόν γευτήκαμε σήμερα ήταν όλα όσα δεν θέλουμε να παραδεχτούμε μα τα βρίσκουμε μπροστά μας.

Με αφορμή τον Αντώνη, έναν -τον λες και «Ελληνάρα»- που αρνείται να παραδώσει στα χέρια του κράτους και μιας πολυεθνικής, το έργο της ζωής του, τη σομόν “Villa Lena”. Ένα οίκημα που έφτιαξε για να θρέψει τα παιδιά του, ένα οίκημα που κάνεις δεν του είπε να φτιάξει, ένα οίκημα που θα τιμούσε τις ρίζες του, ένα οίκημα τρανό σαν τον εγωισμό του. Μα η νέα γενιά, τα παιδιά του, Αντώνης και Στέλλα, τον συμβουλεύουν να το πουλήσει γιατί πουθενά και σε κανέναν δεν χρησιμεύει. Πάθος και λογική, νόμοι και συναίσθημα, κακογουστιά και αυθαίρετα, η μποέμ Ελλάδα μας. Αυτή την κόντρα παρακολουθούμε, σε χωρόχρονό που δεν έχει σημασία. Και γιατί ταυτιζόμαστε με αυτή την μέση ελληνική οικογένεια; Γιατί στα μέλη της βλέπουμε τους εαυτούς μας. Όχι ωραιοποιημένους, όχι κρυμμένους πίσω από λαϊκό τηλεοπτικό χιούμορ, αλλά ωμούς, αιώνιους έφηβους που ποτέ δεν επαναστατήσαμε σε αυτούς που «ισοπεδώνουν το είναι και το έχειν μας με οδοστρωτήρες».

Και την έσχατη την ώρα που όλα καταρρέουν ποιον κατηγορείς; Το σύστημα; Τους γονείς σου; Βρε χαζέ, εσύ είσαι το σύστημα, εσύ και οι γονείς σου.

Και την έσχατη την ώρα που όλα καταρρέουν ποιον κατηγορείς; Το σύστημα; Τους γονείς σου; Βρε χαζέ, εσύ είσαι το σύστημα, εσύ και οι γονείς σου.

Και ποιος θέλει να το ακούσει αυτό; Αχ! το θέατρο, τι ωραίο πράγμα που είναι ε; Εκείνη την αλήθεια, που χρονιά αναζητούν οι ιδεολόγοι, στην βγάζει σε 1 ώρα και 54 λεπτά. Ναι, είμαστε τόσο ρηχοί, όσο οι πισίνες των αυθαιρέτων που χτίζουμε, για να κάνουμε τους καμπόσους στους γείτονες. Ναι, θα φτάσουμε 30 και από αυτά θα τρώμε. Ναι, είμαστε Έλληνες, μποέμ και βλαχοδήμαρχοι και οι σπουδές στο εξωτερικό δεν το αλλάζουν αυτό.  Και όταν την κάνουμε την ριμάδα την επανάστασή μας; Πάλι τον εαυτούλη μας κοιτάζουμε. Χτίζουμε οχυρά με κάθε κόστος. Και ας μην ξέρουμε γιατί και εναντίον τίνος πολεμάμε.

Κομψό, σύγχρονο, ωμό, πρωτότυπο με υπέροχες ερμηνείες και σκηνικά. Τέσσερις άνθρωποι και μια σκηνή, οι αλλαγές της οποίας γίνονται σε πρώτο χρόνο, κατασκευάζουν χαρακτήρες και τους ταπεινώνουν μπροστά σου. Μια υπέροχη πλοκή με ένα απρόσμενο φινάλε που σχεδόν νιώθεις άβολα.

Μια αντεστραμμένη «Οδός ονείρων» που αξίζει να δεις. Ένας κυρ-Αντώνης που δεν θα ξυπνήσει, μια Στέλλα που δεν κώλωσε και ας είδε το μαχαίρι και ένας Άρης** που δεν βρίσκει έναν Χατζιδάκι να του δώσει στίχους.

Γιατί πέτυχε αυτή η παράσταση; Γιατί όλα τα ωραία και αληθινά -συμπεριλαμβανομένου και του παστίτσιου- πετυχαίνουν, όταν δημιουργούνται με έμπνευση.

*Σκηνοθ.: Σ.-Γ. Ζερβουλάκος
Ερμηνεύουν: Μ. Μαυροματάκης, Μ. Τιτόπουλος, Ρ. Προδρόμου, Εύα-Μ. Σόμερσμπεργκ. Με αγγλικούς υπέρτιτλους.

** Άρης Δαβαράκης

Μια αντεστραμμένη «Οδός ονείρων» που αξίζει να δεις. Ένας κυρ-Αντώνης που δεν θα ξυπνήσει, μια Στέλλα που δεν κώλωσε και ας είδε το μαχαίρι και ένας Άρης** που δεν βρίσκει έναν Χατζιδάκι να του δώσει στίχους.

Ετικέτες:,

Αλίθια (με προφορά)

...
Powered by